دانلود سرود رهبر شهید / نماهنگ "دیدم که جانم می رود" + آهنگ + متن شعرمهدی رسولی / من به خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

قطعه "دیدم که جانم می‌رود" با نوای پرشراره و جانسوز مهدی رسولی، یک بدرقه عارفانه و یک اعتراف تلخ به شرمندگی از زنده‌ماندن است. شعر با یک حس تقصیر جمعی آغاز می‌شود: «از این خجالت شرمنده ماندیم، تو رفتی اما ما زنده ماندیم» و این «زنده‌ماندن»، نه یک نعمت، که یک بارِ سنگین وجدانی معرفی می‌شود.

در ادامه، شاعر با تلمیحی به غزل کلاسیک فارسی و با آهنگی حزین، رفتن یار را «دامن‌کشان» و هم‌زمان با خروج جان از جهان می‌بیند. «من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود» اوج این پارادوکس است؛ انسانی که زنده ایستاده اما خروج روحش را تماشا می‌کند. سپس «پشت سر تشییع تو، روح و روانم می‌رود» این ماتم را به یک مهاجرت روحانی دسته‌جمعی بدل می‌کند.

شعر در بند بعدی، با «ای ساربان آهسته ران، آرام جانم می‌رود» و «افتان و خیزان آمدم، سرو روانم می‌رود»، از ادبیات کاروان و کوچ بهره می‌گیرد و این وداع را به یک سفر بی‌بازگشت تشبیه می‌کند. اما اوج شکوه این مرثیه، در فراز پایانی است: «ما را به کربلای فراقت رها مکن». این تعبیر، فراق را به یک کربلا بدل می‌کند؛ مصیبتی در تراز عاشورا و جدایی‌ای که با بزرگ‌ترین تراژدی تاریخ شیعه پهلو می‌زند. فرجام اثر با تکرار «گفتم که از غم تو بمیرم توان نبود» و آن «آه» پایانی، این سوگ را به یک زخم باز و یک ناله بی‌پایان بدل می‌سازد.