دانلود سرود روز پزشک / آهنگ "طبیب" + متن شعررضا صادقی / امید قلب ناامید تو اسمشو بذار طبیب

قطعه "طبیب" با نوای پرسوز و صمیمی رضا صادقی، یک قدردانی عاشقانه و یک عرض ارادت به مدافعان سلامت است. شعر با تصویری از گذشتن از روز و شب برای «درد مردم» آغاز می‌شود و با «سفید شدن موهات مثل روپوش سفید تنت»، این دو سپیدی را به یک نشانه‌ی ایثار و یک لباس افتخار بدل می‌کند. سپس با «یه تیکه از خود خدا، تو دردمو شدی دوا»، این طبیب را نه فقط یک درمانگر، که مظهر رحمت الهی معرفی می‌کند.

در ادامه، شاعر از «امید قلب ناامید» و «حال بد را به جان خریدن» می‌گوید و با «تو هر شرایطی رسیدی، تو اسمشو بذار طبیب»، این حضور همیشگی را به یک تعریف تازه از طبابت بدل می‌کند؛ طبابتی که فراتر از نسخه و دارو، عشق و فداکاری است. سپس با «تو دادی همه جوونیتو به پامون» و «شدی امید همه بعد خدامون»، این فداکاری را به یک ایثار تمام‌عیار بدل می‌سازد.

اوج این مدح، در فراز «دلت که صافه مثل قطره بارون، بعضی آدما انگار از آسمونن، انگاری دوای هر دردو می‌دونن، یه جون تازه واسه تن نیمه‌جونن» رخ می‌دهد؛ جایی که این طبیبان را نه فقط انسان‌هایی زمینی، که فرستادگانی از آسمان و مظهر زندگی دوباره معرفی می‌کند. فرجام اثر با تکرار «امید قلب ناامید، حال بدو به جون خریدی، تو هر شرایطی رسیدی، تو اسمشو بذار طبیب»، این قدردانی را به یک ذکر دائمی و یک پیمان سپاس بدل می‌کند.